ایشتار به عنوان “ملکه بهشت” شناخته می شود و الهه حامی معبد عنا در شهر اوروک بود که مرکز اصلی فرقه او بود. او با سیاره ونوس مرتبط است و نمادهای برجسته او شامل شیر و ستاره هشت پر است. اعتقاد بر این بود که شوهر او دوموزید (که بعدها به نام تموز شناخته شد) و سوکال یا خدمتکار شخصی او الهه نینشوبور بود (که بعداً خدای مذکر پاپسوکال شد).
اینانا یک مادر بابلی، الهه باروری و الهه جنگجو با ویژگیهای منحصر به فرد متعدد است، او میتواند برای کمک به احساسات، حل مشکلات رابطه، کمک در باردار شدن و محافظت از جنین فراخوانده شود. به عنوان یک الهه جنگ، زمانی که درگیری اجتناب ناپذیر و ضروری است، می توان از او برای قدرت زنانه بیشتر نیز استفاده کرد.
اینانا حداقل در اوایل دوره اوروک ( حدود 4000 تا 3100 قبل از میلاد ) در سومر پرستش می شد و فعالیت مذهبی او قبل از فتح سارگون اکد نسبتاً محلی بود . در دوران پسا سارگونی، او به یکی از پرستایش ترین خدایان در پانتئون سومر تبدیل شد، با معابدی در سراسر بین النهرین . آیین ایشتار ، توسط مردم سامی زبان شرقی ( اکدی ها ، آشوری ها و بابلی ها ) که سومری ها را در منطقه جذب کردند، ادامه یافت .
آشوریها او را بهویژه محبوب میدانستند و او را به بالاترین خدای پانتئونشان رساندند و بالاتر از خدای ملی خود آشور قرار دادند. در کتاب مقدس عبری به ایشتار/اینانا اشاره شده است ، و او تأثیر زیادی بر الهه اوگاریتی اشتارته و بعداً الهه فنیقی آسارته گذاشت که به نوبه خود احتمالاً بر رشد الهه یونانی آفرودیت تأثیر گذاشت . فرقه او تا زمان افول تدریجی آن بین قرن اول و ششم پس از مسیحیت به شکوفایی خود ادامه داد .
ایشتار نقش اصلی را در حماسه بزرگ گیلگمش ایفا می کند. موریس جاسترو گفت: «در بخشهای مختلف این حماسه، الهه ایشتار به همراه دوشیزگانش مطرح میشود که نماد مراحل مختلف اصل زنانه، بارگاهی از عشق و شور را میسازند. ایشتار، گیلگمش، قهرمان حماسه را که در اینجا به عنوان خدای خورشیدی به تصویر کشیده شده است، جلب می کند. اما قهرمان پیشرفت های الهه را رد می کند و سرنوشت غم انگیزی را به او یادآوری می کند که عاشقان او پس از یک اتحاد کوتاه از آغوش او بیرون رانده می شوند و با بدبختی های مختلفی روبرو می شوند که شامل از دست دادن سرزندگی می شود.
اینانا بیش از هر خدای سومری در اسطوره ها ظاهر می شود.او همچنین دارای تعداد بی نظیری از القاب و نام های جایگزین است که فقط با نره گال قابل مقایسه است .
بسیاری از اسطوره های او شامل تسلط او بر قلمرو خدایان دیگر است. اعتقاد بر این است که از سوی انکی ، خدای خرد، به او داده شده است که همه جنبه های مثبت و منفی تمدن را نشان می دهد . همچنین اعتقاد بر این است که او معبد اننا را از An ، خدای آسمان گرفته است . اینانا در کنار برادر دوقلویش اوتو (که بعدها به نام شاماش شناخته شد)، مجری عدالت الهی بود. او کوه ابیه را به دلیل به چالش کشیدن قدرتش ویران کرد، خشم خود را بر باغبان شوکالتودا پس از اینکه او در خواب به او تجاوز کرد ، افکند و زن راهزن بیلولو را ردیابی کرد و او را به قصاص الهی به خاطر قتل دوموزید کشت. در نسخه استاندارد اکدی گیلگمش ، ایشتار از گیلگمش می خواهد که همسر او شود. وقتی او با تحقیر امتناع میکند، وی گاو بهشت را رها میکند که منجر به مرگ انکیدو میشود و متعاقباً گیلگمش با مرگ او دست و پنجه نرم میکند.
مشهورترین اسطوره اینانا/ایشتار داستان هبوط و بازگشت او به جهان اموات بین النهرین باستان است که توسط خواهر بزرگترش ارشکیگال اداره می شود . پس از رسیدن او به اتاق تاج و تخت ارشکیگال، هفت قاضی جهان اموات او را گناهکار می دانند و او را می کشند. سه روز بعد، خدمتکارش نینشوبور به همه خدایان التماس می کند که اینانا را برگردانند. همه درخواست او را رد می کنند، به جز انکی، که دو موجود بدون جنسیت را برای نجات اینانا می فرستد.
آنها اینانا را از عالم اموات اسکورت می کنند، اما گالا ، نگهبانان عالم اموات، شوهرش دوموزید یا تموز را به عنوان جانشین او به دنیای زیرین می کشانند. دوموزید در نهایت اجازه یافت برای نیمی از سال به بهشت بازگردد، در حالی که خواهر شوهرش گشتینانا برای نیمی دیگر در عالم اموات می ماند و در نتیجه چرخه فصل ها به وجود می آید.
نمادها
ستاره هشت پر رایج ترین نماد اینانا/ایشتار بود. [ 74 ] [ 75 ] در اینجا در کنار قرص خورشیدی برادرش شماش (اوتو سومری) و هلال ماه پدرش سین (سومری نانا) بر روی سنگ مرز ملی شیپاک دوم ، مربوط به قرن دوازدهم قبل از میلاد نشان داده شده است .
شیرها یکی از نمادهای اصلی اینانا/ایشتار بودند. [شیر بالا از دروازه ایشتار می آید , هشتمین دروازه به درون شهر بابل , که در حدود 575 قبل از میلاد به دستور نبوکدنصر دوم ساخته شد .
رایج ترین نماد اینانا/ایشتار، ستاره هشت پر بود، اگرچه تعداد دقیق پرها گاهی اوقات متفاوت است. ستارگان شش پر نیز اغلب رایج هستند، اما معنای نمادین آنها ناشناخته است. به نظر می رسد که ستاره هشت پر در ابتدا ارتباطی کلی با آسمان ها داشته است، اما در دوره بابلی قدیم ( حدود 1830 – حدود 1531 ق. م. ) به طور خاص با سیاره ونوس، که ایشتار با آن شناسایی شد. با شروع در همین دوره، ستاره ایشتار به طور معمول در یک دیسک مدور محصور شده بود. در دوران بعدی بابلی، بردگانی که در معابد ایشتار کار می کردند، گاهی با مهر ستاره هشت پر علامت گذاری می شدند. روی سنگ های مرزی و مهرهای استوانه ای ، ستاره هشت پر گاهی در کنار هلال ماه نشان داده می شود که نماد سین (نانای سومری) و قرص خورشیدی تابیده شده بود که نماد شاماش (سومری) بود.
ایدئوگرام خط میخی اینانا یک گره پیچ خورده قلاب مانند از نی بود که نمایانگر تیرک در انبار، نمادی رایج از باروری و فراوانی بود.گل رز یکی دیگر از نمادهای مهم اینانا بود که پس از تلفیق آنها همچنان به عنوان نماد ایشتار مورد استفاده قرار می گرفت. در دوره نو آشور (911 – 609 پیش از میلاد معبد ایشتار در شهر آشور با گلهای رز متعددی آراسته شده بود.
اینانا/ایشتار با شیرها مرتبط بود، که بین النهرینان باستان آن را نماد قدرت می دانستند. معاشرت او با شیرها در زمان سومریان آغاز شد. یک کاسه کلریت از معبد اینانا در نیپور، گربه بزرگی را در حال نبرد با یک مار غول پیکر به تصویر می کشد و کتیبه ای به خط میخی روی کاسه نوشته شده است “اینانا و مار”، که نشان می دهد شیر قرار است نماینده الهه باشد. در طول دوره اکدی، ایشتار اغلب به عنوان یک الهه جنگجو به شدت مسلح با شیر به عنوان یکی از ویژگی های او به تصویر کشیده می شد.
کبوترها همچنین یکی از نمادهای برجسته حیوانی مرتبط با اینانا/ایشتر بودند. کبوترها بر روی اشیاء مذهبی مرتبط با اینانا در اوایل هزاره سوم قبل از میلاد نشان داده شده اند . مجسمه های کبوتر سربی در معبد ایشتار در آشور کشف شد که مربوط به قرن سیزدهم پیش از میلاد است و نقاشی دیواری نقاشی شده از ماری، سوریه، کبوتری غول پیکر را نشان می دهد که از درخت نخل در معبد ایشتار بیرون آمده است، نشان می دهد که گاهی اوقات اعتقاد بر این بود که خود الهه به شکل یک کبوتر است.
به عنوان سیاره زهره
اینانا با سیاره ونوس مرتبط بود که به خاطر معادل رومی او نامگذاری شده است . چندین سرود اینانا را در نقش او به عنوان الهه یا شخصیت سیاره ونوس ستایش می کنند. پروفسور الهیات جفری کولی استدلال کرده است که در بسیاری از افسانه ها، حرکات اینانا ممکن است با حرکات زهره در سراسر آسمان مطابقت داشته باشد. در هبوط اینانا به عالم اموات ، اینانا، بر خلاف هر خدای دیگری، قادر است به جهان زیرین فرود آید و دوباره به آسمان ها بازگردد. به نظر می رسد که سیاره ونوس نزولی مشابهی دارد و در غرب غروب می کند و سپس دوباره در شرق طلوع می کند. یک سرود مقدماتی توصیف می کند که اینانا از آسمان ها خارج شده و به سمت کور حرکت می کند ، چیزی که می توان تصور کرد کوه است، و طلوع و غروب اینانا را به غرب تکرار می کند. در اینانا و شوکاله تودا به عنوان اسکن آسمان در جستجوی اینانا، احتمالاً در جستجوی افق های شرقی و غربی توصیف شده است. در همین افسانه، خود اینانا در حین جستجوی مهاجم خود، چندین حرکت انجام می دهد که با حرکات ونوس در آسمان مطابقت دارد.
از آنجا که حرکات ونوس ناپیوسته به نظر می رسد (به دلیل نزدیکی به خورشید، برای چندین روز در یک زمان ناپدید می شود و سپس در افق دیگر ظاهر می شود)، برخی فرهنگ ها ونوس را به عنوان یک موجود واحد به رسمیت نمی شناسند. در عوض، آنها آن را دو ستاره مجزا در هر افق فرض کردند: ستاره صبح و عصر. با این وجود، مهر استوانهای مربوط به دوره جمدت نصر نشان میدهد که سومریان باستان میدانستند که ستارگان صبح و عصر همان جرم آسمانی هستند. حرکات ناپیوسته زهره هم به اسطورهشناسی و هم به ماهیت دوگانه اینانا مربوط میشود.
