داستان او در باگاواد گیتا، محبوب ترین اثر مذهبی هند، سروده شده بین قرن های پنجم و دوم پیش از میلاد و بخشی از حماسه بزرگ هند، مهابهاراتا، روایت می شود.
باگاواد گیتا به معنای “آواز خدا” است. این به عنوان دیالوگ بین کریشنا و آرجونا نوشته شده است. کریشنا خود را بهعنوان «ایزد همه چیزهایی که نفس میکشد» و «ایزدی که در قلب همه موجودات میماند» توصیف میکند، یعنی کسی که با خدا در اتحاد است، کسی که به آن اتحاد که خداست رسیده است. او میگوید: «وقتی نیکی ضعیف میشود، وقتی بدی زیاد میشود، روح من بر روی زمین برمیخیزد. در هر عصری بازمیگردم تا روح مقدس را نجات دهم، گناه گناهکار را از بین ببرم، عدالت را برقرار کنم.»
کریشنا به آرجونا در مورد چهار یوگا یا مسیرهای اتحاد با خدا آموزش می دهد و می گوید که همه یوگاها باید تمرین شوند. چهار یوگا عبارتند از: دانش (جنانا یوگا)، مدیتیشن (راجا یوگا)، کار (کارما یوگا) و عشق و فداکاری (بهاکتی یوگا).
با خودشناسی، با مراقبه در خدای درون، با انجام کارهای خدا برای متعادل کردن کارما و افزایش کارمای خوب و با ارادت عاشقانه، مسیر تعالی چهار کالبد پایین را انجام می دهیم – بدن حافظه، بدن ذهنی، بدن میل و بدن فیزیکی.
