استاد توث 

توث یک خدای مصری بود که به آن تهوتی نیز می گفتند. خدای خرد، دانش و ادبیات؛ مخترع تمام هنرها و علوم از جمله نوشتن، حساب، جبر، هندسه، الهیات، اقتصاد سیاسی، پزشکی، جراحی، موسیقی و آلات موسیقی. او معمولاً به عنوان مشاور و دوست فرمانروایان مصری ازیریس و هوروس، کاتب پادشاهی و آمانوئنسیس خدایان به تصویر کشیده می شود.

پس از جانشینی هوروس به تاج و تخت، گفته می شود که توث بیش از سه هزار سال به عنوان یک فرمانروای نمونه سلطنت کرد، سپس در میان خدایان به عنوان نگهبان ماه، حامی تاریخ، منادی، کاتب و حافظ الوهیت جای خود را گرفت. آرشیوها علاوه بر این، او ضبط کننده قضاوت است که قلب های متوفی را وزن می کند و حکم را به اوزیریس گزارش می دهد. توث اغلب به‌عنوان یک ibis (پرنده‌ای که به حواصیل با منقاری بلند خمیده رو به پایین مرتبط است) یا مردی با سر به تصویر کشیده می‌شود. اهمیت دقیق این نماد شناسی هرگز کشف نشده است.

باستان شناس جیمز چرچوارد با استفاده از اطلاعاتی که ادعا می کند از الواح باستانی کشف شده در هند و مکزیک رمزگشایی کرده است، توث را به روزهای آتلانتیس ردیابی می کند که بیش از پنجاه سال تحقیق خود او تأیید می کند:

اولین چیزی که در مورد دین مصر می شنویم جایی است که یک گزارش باستانی بیان می کند که در حدود 16000 سال پیش، توث، پسر یک کشیش آتلانتیس، مستعمره مصر را در دهانه نیل کاشت، و در Sais در کرانه نیل ساخته شد. یک معبد بود و مذهب اوزیریایی را تدریس می کرد… مصر یک مستعمره فرعی از سرزمین مادری [لموریا] تحت کنترل مستقیم امپراتوری استعماری – آتلانتیس بود.

یونانیان توث را با خدای خود هرمس (پیام‌آور خدایان، که رومیان او را با عطارد مرتبط می‌دانستند) و هرمس تریسمگیستوس (به معنای «سه برابر بزرگ‌ترین هرمس»)، نویسنده نوشته‌های مقدس و آثار کیمیاگری و طالع بینی، می‌شناسند. بر روی سنگ معروف روزتا که توسط کاهنان بطلمیوس پنجم (متوفی 180 قبل از میلاد مسیح ) نوشته شده است، هرمس «بزرگ-بزرگ» یا «دو بار بزرگ» نامیده می‌شود.

هارگریو جنینگز در مقدمه خود بر یکی از آثار باقی مانده از هرمس به نام The Divine Pymander نوشت :

مصریان هرمس را T AT , T AUT , T HOTH می نامیدند . نتیجه گرفته می شود که به دلیل آموختن و خطاب او و در شگفتی از مهارت عمیق او در هنرها و علوم، به او نام T RISMEGISTUS یا “T HRICE G REAT ” داده اند… برخی از آنها گفته اند. به قدری خیالباف بود که او را با A DAM یکی کرد » و همچنین خنوخ ، کنعان و پدرسالار یوسف.

شاید – علیرغم همه اغراق های فوق، که همیشه از افراد بسیار بزرگ و برجسته ای است که در زمان های بعد خدایی شدند – محتمل ترین قضاوتی که در مورد او می شود این باشد که او فردی با نبوغ برتر بود. ، که قبل از زمان موسی، هنرهای مفیدی را ابداع کرده بود و مقدمات علم را تدریس می کرد. و او باعث شد تا دستورات او به شکل های نمادین (هیروگلیف)، بر روی میزها یا ستون های سنگی (ابلیسک) که در سراسر کشور پراکنده شده بود، به منظور روشنگری مردم و تثبیت پرستش خدایان حک شود. ..

گفته می شود که توث دیگری یا هرمس در دوره های بعدی زندگی می کرده است. او را به همان اندازه با اولی تجلیل می کردند، و به ویژه توسط برخی، نام Trismegistus به او اختصاص داده شده است. به گفته Manetho [کشیشی و مورخ مصری ج. 300 B.​ ج .]، او [این توث دوم] از جداول سنگی حکاکی شده ای که در زمین دفن شده بود، شخصیت های مقدس هرمس اول را ترجمه کرد و شرح آنها را در کتاب هایی نوشت که در معابد مصری سپرده شده بود. همین نویسنده او را پسر آگاتودیمون می خواند; و می افزاید که احیای حکمت تعلیم هرمس اول و احیای هندسه و حساب و هنر در میان مصریان پس از مدتها گم شدن یا غفلت به او نسبت داده شده است.

گفته می شود که او تعداد بسیار زیادی کتاب به عنوان شرح جداول هرمس اول نوشته است که به اصول جهانی، ماهیت جهان و روح انسان پرداخته است. از اداره جهان توسط حرکات ستارگان (در غیر این صورت در طالع بینی)؛ از نور الهی و از سایه آن…

مانتتو گفت که هرمس 36525 کتاب نوشت و فیلسوف نوافلاطونی Iamblichus (م 330) این تعداد را 20000 عنوان کرد. کلمنت اسکندریه، الهی‌دان یونانی و پدر کلیسا (دک ۲۱۵)، ۴۲ «کتاب توث» را نام می‌برد که به آموزش کشیشی، آیین معبد، جغرافیا، طالع‌بینی، راهنمایی پادشاهان، سرودهای خدایان و پزشکی می‌پردازد. اینها در آتش سوزی اسکندریه گم شدند . یکی از نویسندگان در مورد اهمیت عرفانی توث می‌گوید: «به معنای عرفانی توث یا هرمس مصری نماد ذهن الهی بود. او اندیشه تجسم یافته، کلمه زنده – نوع بدوی لوگوس افلاطون و کلام مسیحیان بود.