شیوا یکی از خدایان اصلی هندوئیسم است که او را به عنوان خدای برتر می پرستند. از القاب رایج او می توان به شامبهو (“خوشخیم”)، شانکارا (“خیربخش”)، ماهشا (“خداوند بزرگ”) و ماهادوا (“خدای بزرگ”) اشاره کرد.
شیوا سومین ایزد سه گانه هندو است. سه گانه متشکل از سه ایزد هستند که مسئول ایجاد، نگهداری و نابودی جهان هستند. دو خدای دیگر برهما و ویشنو هستند.
برهما خالق جهان است در حالی که ویشنو حافظ آن است. نقش شیوا این است که جهان را نابود کند تا دوباره آن را بسازد.
هندوها بر این باورند که قدرت تخریب و تفریح او حتی در حال حاضر برای از بین بردن توهمات و نقص های این جهان استفاده می شود و راه را برای تغییرات سودمند هموار می کند. طبق باور هندوها، این تخریب خودسرانه نیست، بلکه سازنده است. بنابراین شیوا به عنوان منشأ خیر و شر تلقی می شود و به عنوان کسی که بسیاری از عناصر متناقض را ترکیب می کند در نظر گرفته می شود.
شیوا به داشتن اشتیاق رام نشده معروف است که او را به افراط در رفتار سوق می دهد. گاه زاهد است و از همه لذات لفظی پرهیز می کند. در برخی مواقع دیگر او لذت گرا است.
این رابطه شیوا با همسرش پارواتی است که تعادل او را به ارمغان می آورد. پیوند آنها به او اجازه می دهد که یک زاهد و عاشق باشد، اما نه در محدوده ازدواج.
